Jan Eustachy Wolski często podejmuje wątki wanitatywne. W jego sposobie obrazowania śmierci można doszukać się inspiracji m.in. gotykiem, barokiem, romantyzmem czy nurtami i stylami przełomu XIX i XX wieku, ale też baśniami i legendami. Jego pejzaże przywodzą na myśl austro-węgierską Galicję i pruski Dolny Śląsk. Podejście to jest jednak ahistoryczne i przefiltrowane przez współczesne kody subkulturowe i popkulturowe związane m.in. z black metalem, zimną falą, horrorem, fantasy czy estetyzacją niszowych frakcji rewolucyjno-terrorystycznych.
Na poziomie formalnym zwraca uwagę zwłaszcza kolorystyka, często intensywna i toksycznie przesłodzona, wywołująca dysonans w odbiorze tak przedstawionych tematów. Charakterystyczny dla malarstwa Wolskiego jest także sposób nakładania farb – faktura jest zwykle bardzo plastyczna, wielowarstwowa, niekiedy wręcz wystaje poza obraz. Jest ekspresyjna, ale jednocześnie przemyślana i precyzyjna.
Autor tekstu: Michał Woliński